Just a little bit TLC makes a big difference in the world
Skip Navigation Links
Skip Navigation Links
Home
Nieuws
Wie zijn wij?
Wat kunt u doen?
Wat is er al bereikt?
Contact
ANBI

Download: Stef Bos, Jij daar in het donker.




De kinderen

Ik wil jullie aan 5 kinderen voorstellen om de kinderen voor jullie te personifiëren. Ik weet dat jullie begrijpen dat er bij ons in TLC nog 41 kinderen zitten. En wanneer na elk verhaal jouw hart is geraakt, stop dan even en tel de tranen. En aan het eind wil ik dat je probeert of je de pijn in je hart kunt meten. Wanneer je dat kunt vermenigvuldig dat dan met een miljoen. Dan pas kom je in de buurt van de menselijke tragedie die zich in dit land ontvouwt. Wij hebben er maar 46 van die miljoen. We houden van elk kind met heel ons hart. We doen onze uiterste best om te overleven. God heeft jullie uitgekozen om onze beste vrienden te zijn.. .. HELP ALSJEBLIEFT


Alle kinderen die ik hierna benoem, behalve Zazi, zijn door Robin en mij geadopteerd.

Zazi

Zazi Zazi werd geboren op 8 oktober 2002 en is nu 3 maanden oud. Zazi is typerend voor een aids-baby. Hij heeft een zeer agressieve vorm van aids. Dit betekent dat de kans groot is dat Zazi zijn eerste verjaardag niet zal halen. Sinds de geboorte is hij nauwelijks iets aangekomen. Zazi is een van de vele kleine tijdelijke gasten die hun korte leven in de armen van TLC doorbrengen en dan heengaan om bij Jezus te zijn. Hun foltering is altijd hetzelfde en duidelijk te zien op hun gezichtjes. Zij moeten voortdurend extra zuurstof toegediend krijgen om ervoor te zorgen dat ze zich zo prettig mogelijk voelen. Wat zij nodig hebben is liefde, voedsel en verzorging. Zij kunnen slecht tegen prikkels van buitenaf, alleen liefdevolle verzorging verdragen zij. Ik geloof dat deze baby's hier zijn om ons veel te leren. Dat is hun enige doel.

P.S. Zazi is vanmorgen, vlak voor het versturen van deze brief, overleden.

Murphy

Murphy De dokters van het ziekenhuis voerden bij Murphy's moeder een legale abortus uit. Murphy's moeder had echter gelogen over de duur van haar zwangerschap. Ze vertelde dat ze 19 weken zwanger was, in plaats van 26 weken. Wie kan haar dat kwalijk nemen? Zij was in het laatste stadium van aids.
De dokters waren geschokt. Daar op de operatietafel lag een baby die legaal geaborteerd was, maar die weigerde dood te gaan.
Mij werd gevraagd om als moeder van de baby te tekenen en de baby mocht blijven leven. Wat een voorrecht! 

De ironie in het rapport van de maatschappelijk werker spreekt boekdelen: "De moeder kwam voor een legale abortus. Helaas voor de moeder had de baby het geluk te overleven...". Murphy woog 1,5 kg toen zij in TLC kwam. Een piepkleine aids-baby. Iedereen dacht dat zij dood zou gaan, maar Murphy bevocht elke uitdaging en overwon! Zij heeft nog steeds aids, maar wij zijn allemaal dol op haar hier in TLC. Zij is ons koninginnetje. Onze waardevolle mascotte. Iedereen die Murphy kent, houdt van haar. Ik weet zeker dat jullie ook dol op haar zouden zijn!

Kieran

Kieran en Jesse zijn een eeneiige tweeling. Kieran staat links op de foto en Jesse staat rechts. Vanaf 1 jaar oud waren zij al grote fans van "Barney" (de grote roze dinosaurus uit een kinderprogramma). 

Nu, 3 jaar oud, zijn zij nog steeds trouwe fans. Jesse en Kieran kwamen naar TLC als zeer kleine zieke baby's. Zij wogen respectievelijk 1,8 en 1,3 kilo. Zij waren te vroeg geboren en waren beide seropositief.  
Kieran
Toen zij bij mij kwamen werd me verteld dat Kieran waarschijnlijk een aids-baby met het agressieve virus was, hij groeide niet. Naast de genoemde problemen had hij ook een ernstig beschadigd hart met een gat erin. 
Drie jaar geleden wist ik nog weinig van aids. We hadden het bij meerdere baby's meegemaakt dat de hiv-infectie verdween en ik dacht dat als ik maar hard genoeg mijn best deed, we bij de tweeling ook het tij konden doen keren.Bij Jesse duurde het even voor hij stabiel werd, maar uiteindelijk begon hij te groeien. Kieran bleef echter een zorgenkindje. De eerste drie maanden van zijn leven lag hij voortdurend aan de zuurstof. Hij werd minstens 1 keer per week gereanimeerd omdat zijn hart ermee stopte en hij anders zou sterven. Het was een zware periode, maar met mijn wil en mijn geloof hield ik hem in leven, vooral voor Jesse.Na 5 ½ maand werd Kieran in het ziekenhuis opgenomen. We dachten dat hij een longontsteking had, maar het bleek dat zijn hart het liet afweten. Er werden uitgebreide onderzoeken gedaan en toen vertelde de arts mij dat mijn baby waarschijnlijk niet ouder dan 1 jaar zou worden. Zijn ziekte was zeer zeldzaam.
Er was echter een operatie die gewoonlijk rond de 5 ½ maand bij deze baby's werd uitgevoerd.Als Kieran niet seropositief was geweest, zouden ze hem geopereerd hebben. Aangezien de operatie erg duur was, en omdat hij met het hiv-virus geïnfecteerd was, vonden zij de operatie nutteloos. Zij raadden mij aan dat ik hem mee naar huis zou nemen en ervoor zou zorgen dat hij het zo prettig mogelijk had. Hij zou niet ouder dan een jaar worden.

Ik vocht nog harder om Kieran in leven te houden. Maar ik dacht dat ik voornamelijk tegen de aids vocht. Dus stopte ik hem vol met medicijnen tegen aids. En toen hij net een jaar oud was hebben we hem opnieuw laten testen en hij werd seronegatief bevonden! We waren dolgelukkig. Wij dachten dat hij dan nu de operatie aan zijn hart zou kunnen krijgen. Maar toen ik hiernaar informeerde, kwam ik erachter dat de operatie alleen kon worden uitgevoerd bij een 5 ½ maand oud kind. Na die tijd groeit er spierweefsel rond het hart om het hart te beschermen en daar kan niet doorheen gesneden worden zonder fatale afloop. Ik weigerde het te geloven. Ik dacht dat het ziekenhuis hem geen kans wilde geven, omdat Kieran als een "verlaten baby" werd beschouwd. Daarop hebben Robin en ik Kieran en Jesse direct geadopteerd zodat we Kieran op onze verzekering konden zetten in de hoop de operatie in een privé-kliniek te laten uitvoeren. We hadden een vrijwilligster uit Cincinnatti (Alice Kurk) die ons aanbood om contact op te nemen met een kinderhartspecialist in Cincinnatti Hospital, die vaak pro Deo operaties uitvoerde. Ik stuurde hem alle informatie en video's van Kieran's hart... maar hij liet me weten dat de diagnose van het ziekenhuis correct was. Er was niets meer dat we konden doen voor mijn kindje.

Nu moet ik leven in de wetenschap dat als we een PCR aidstest ( DNA-diagnose) hadden laten doen, mijn kind een goede kans had gehad op een normaal leven. Dit wist ik toen echter allemaal nog niet.

Nu bid ik elke dag speciaal voor Kieran. Hij is nu 3 ½ jaar oud en het gaat godzijdank goed met hem! Het is geen stevig kind, maar hij maakt het goed en hij is gelukkig en erg grappig met bijzondere, vertederende en komische, maniertjes. Kieran heeft in mijn leven een nieuwe betekenis gegeven aan de woorden "tender love". Niet eerder heeft iemand mijn hart zo doen smelten als dit jongetje. Mijn constante dagelijkse gebed is dat God hem niet bij mij zal weghalen. De gedachte Kieran te moeten verliezen is ondraaglijk, als het verlies van de zon of de sterren uit mijn hemel. Willen jullie alsjeblieft ook voor hem bidden!

Amy

Amy

Afgelopen zondag werd Amy vijf jaar oud. Vanwege onze financiële situatie heeft ze hier echter geen idee van en we stellen haar verjaardagsfeestje uit tot we genoeg geld hebben om haar verjaardag uitgebreid te kunnen vieren.

Toen Amy werd geboren, probeerde haar moeder vlak na de geboorte ervandoor te gaan. Na met de moeder gesproken te hebben, raadde de maatschappelijk werker mij aan het kind zo snel mogelijk bij een bevoegde instantie aan te melden voor adoptie.

Zij waren bang dat de moeder zou vluchten voordat alles wettelijk geregeld was. Ik ging direct naar het ziekenhuis waar ik een nogal dikke jonge vrouw van 18 jaar oud aantrof die zo gehuild had dat haar ogen rood en gezwollen waren. Zij had geen kleren. Die waren s'nachts uit haar kastje gestolen. Maar omdat de verpleging boos op haar was, moest ik haar wel in haar ziekenhuisjasje mee naar de rechtbank nemen. Terwijl ze zachtjes snikkend in mijn auto zat kon ik har pijn zo duidelijk voelen dat ik mijn hoofd moest afwenden om mijn tranen niet aan haar te laten zien. Ze weigerde tegen me te praten. Ik heb nooit haar stem gehoord.
We vonden al snel een adoptiegezin voor Amy. Maar toen zij een aids-test deden (PCR) en erachter kwamen dat zij een aids-baby was, brachten zij haar terug naar TLC. Zij wilden alleen een gezonde baby adopteren. We hadden een ander TLC-gezin die aids-kinderen in pleegzorg opnam. Zij boden aan om Amy voor langere tijd als pleegkind in huis te nemen. Helaas kwam dit gezin na ongeveer 4 jaar in een crisis terecht en Amy werd teruggebracht naar TLC.


Deze verhuizing heeft Amy geen goed gedaan. Ze rouwde om het verlies van wat zij als haar eigen familie beschouwde. Deze mensen kende zij haar hele leven. Ze doorliep alle fases van het rouwproces. Huilen, verdriet, terugtrekken, boosheid en uiteindelijk berusting. Dit is een van de moeilijkste momenten om een kind bij te helpen. Het verlies van een gezin laat een wond achter die bijna nooit helemaal heelt. Daarom ben ik fel tegen pleeggezinnen. Ik vind dat adoptie de enige echte mogelijkheid is om een kind zekerheid voor de lange termijn te geven.

Nu begint Amy haar zelfvertrouwen weer terug te winnen en is eindelijk weer een blij kind. De aids eist helaas zijn tol. Net als alle kinderen gebruikt zij anti-retrovirale geneesmiddelen en zij wordt begeleid door een uitstekende kinderarts. Ze reageert echter niet zo goed op de medicijnen als de anderen. Ook Amy komt veel in mijn gebeden voor. Het is erg moeilijk... en niet iets waar een moeder goed in is... om de zorg te hebben voor een kind dat gaat sterven! Het doet gewoon voortdurend te veel pijn wanneer je weet dat ze deze strijd, tenzij er een wonder gebeurt, waarschijnlijk gaat verliezen.


Maar er is ook troost, wetende dat Amy, net als alle kinderen, het verdient om iemand naast haar te hebben die haar helpt dit kruis te dragen. Ik vraag me vaak af hoe stervende aids-kindjes hier mee omgaan in grote onpersoonlijke instellingen, waar ze de enorme last van de pijn en angst helemaal alleen moeten dragen. Dit is wat ik me voorhoud om mezelf eraan te blijven herinneren dat het egoïstisch is om bij mijn eigen pijn stil te staan. Amy's leven wordt dragelijk gemaakt door de kracht en bescherming die ik haar iedere dag kan bieden. En in mijn tehuis zijn er zo nog 45 kinderen die diezelfde kracht en troost van mij nodig hebben.

 

Tommy


Tommy De ouders van Tommy hadden een echtelijke ruzie in een shebeen, een Afrikaanse kroeg, toen hij 10 maanden oud was. Zijn vader was bij een vriendin ingetrokken. Zijn moeder werd woedend en viel beiden met een mes aan. De politie werd erbij gehaald. De vader en zijn vriendin vertokken s 'nachts, maar zijn moeder belandde in de gevangenis en werd beschuldigd van een poging tot moord. Die avond pakte de café-eigenaar Tommy op en zette hem gewoonweg buiten bij de waakhond. En daar bleef hij 3 maanden.
Toen Tommy door een bezorgde buur bij ons werd gebracht was hij in die 3 maanden volledig verwilderd. Hij was net een kleine wilde kat! Als we hem iets te drinken gaven, goot hij het op de keukenvloer en likte het op. De hond had hem goed opgevoed! . Maar al snel veroverde het jongetje een plekje in ons hart en werden we allemaal verliefd op hem.


Toen hij twee jaar oud was en regelmatig in het ziekenhuis met een longontsteking werd opgenomen, besloot onze huisarts om een aids-test te doen en ontdekt zo dat Tommy inderdaad aids had. Het was onze eerste kennismaking met deze vreselijke ziekte. We voelden ons verslagen. Sinds die tijd hebben we hard geknokt voor Tommy. We hebben lange tijd gedacht dat we ons geen retrovirale geneesmiddelen voor Tommy konden veroorloven. Maar toen de dag kwam waarop hij echt leek te gaan sterven, nam ik de verantwoordelijke beslissing om hem en alle andere aids-baby's de medicijnen te geven. Een moeder kan niet werkeloos toezien hoe haar kinderen, zonder enige kwaliteit van leven, doodgaan.

Sindsdien heeft Tommy weer meer van zijn leven kunnen genieten. We weten dat we leven in geleende tijd, maar voor Tommy betekent het alles. Hij is zo'n speciaal jongetje. Hij is zeer spiritueel, heeft een lief karakter en is vreselijk aanhankelijk. Ik geniet van iedere seconde van de dag dat hij bij ons kan zijn. En ik denk dat dit de belangrijkste les is van het samenleven met deze kinderen. Dat je elke dag als een geschenk ziet en dat je geen enkele seconde als vanzelfsprekend mag beschouwen.


Ik hoop dat ik, door de verhalen van deze kinderen met jullie te delen, jullie een idee heb gegeven van hoe belangrijk deze kinderen voor mij zijn. Ik weet dat ik er op kan vertrouwen dat jullie je best zullen doen voor ons hier in TLC.

Thea Jarvis

Ja, ik wil helpen
Enkele van onze sponsors
Nieuws

TLC Children's Home sluit haar deuren
11/26/2018 12:00:00 AM TLC Children's Home in Zuid-Afrika heeft besloten om haar deuren te sluiten. De huidige activiteiten zullen in 6 maanden worden afgebouwd.

PRESS RELEASE
11/20/2018 12:00:00 AM TLC Children’s Home South Africa decided to stop using our support immediately.

Kinderen zonder thuis
11/20/2018 12:00:00 AM Het lot van kwetsbare kinderen gaat veel mensen aan het hart. Ze doen vrijwilligerswerk in een weeshuis. Voor hen is deze gids bedoeld.